چو موج مست خودی باش و سر بطوفان کشترا کہ گفت کہ بنشین و پا بدامان کش

Drunk with self hood like a wave. Plunge into the stormy lave;Who commanded thee to sit. With thy skirts about thy feet?

بقصد صید پلنگ از چمن سرا برخیزبکوہ رخت گشا خیمہ در بیابان کش

Let the tiger be thy prey; Leave the mead and flowers gay,Out toward the mountain press, Tent thee in the wilderness.

بہ مہر و ماہ کمند گلو فشار اندازستارہ ر از فلک گیر و در گریبان کش

Cast thy strangling rope on high, Circle sun and moon in sky,Seize a star from heaven’s sphere, Stitch it on thy sleeve to wear.

گرفتم اینکہ شراب خودی بسی تلخ استبدرد خویش نگر زہر ما بدرمان کش

Selfhood’s wine, as I have guessed, Tart and bitter is to taste,Yet regard thy pain within– Drain our desperate medicine