اگر نظارہ از خود رفتگی آرد حجاب اولینگیرد با من این سودا بہا از بس گران خواہی

If vision self-effacement bring, The veil is a far better thing;Thy trade hath little to entice. That doth require so great a price.

سخن بی پردہ گو با ما شد آن روز کم آمیزیکہ می گفتند تو ما را چنین خواہی چنان خواہی

Now speak me clear: those days are gone. Of too rare condescensionWhen, as it was declared to us, Such is thy will, and thus and thus.

نگاہ بی ادب زد رخنہ ہا در چرخ مینائیدگر عالم بنا کن گر حجابی درمیان خواہی

The gaze was bold, it did not fail. To rend in twain high heaven’s veil:If thou wouldst have a veil between, Bring a new world upon the scene!

چنان خود را نگہ داری کہ با این بی نیازی ہاشہادت بر وجود خود ز خون دوستان خواہی

So high conceit is in thy heart. That, all unlacking as thou art,Thou seekest yet, thy being to prove, The blood of them that truly love.

مقام بندگی دیگر مقام عاشقی دیگرز نوری سجدہ میخواہی ز خاکی بیش از آن خواہی

One is the rank of servitude, And one again of loverhood;The Sons of light must needs adore, The son of earth shall even more.

مس خامی کہ دارم از محبت کیمیا سازمکہ فردا چون رسم پیش تو از من ارمغان خواہی

I will convert this dross I hold. By passion’s alchemy to gold,That on the morrow I may bring. To thee thy wished for offering