جہان ما ہمہ خاک است و پی سپر گرددندانم اینکہ نفسہای رفتہ بر گردد

Our world is dusty clay. Trampled upon the way;I do not think our breath. Returneth out of death.

شبی کہ گور غریبان نشیمن است او رامہ و ستارہ ندارد چسان سحر گردد

This night, whose only home. Is in the strangers’ tomb,No moon, no stars here burn; To dawn how shall it turn?

دلی کہ تاب و تب لایزال می طلبدکرا خبر کہ شود برق یا شرر گردد

The heart, whose whole desire. I quenchless flame and fire,Who knows, if it shall grow. To lightning flash, or glow?

نگاہ شوق و خیال بلند و ذوق وجودمترس ازین کہ ہمہ خاک رہگذر گردد

High fancy, passion’s glance, And life’s exuberance,Fear not, for these all three. Dust of the road shall be.

چنان بزی کہ اگر مرگ ماست مرگ دوامخدا ز کردۂ خود شرمسار تر گردد

So live, that if our death. For aye continueth,God shall be shamed, to know. What things He wrought below.