بر دل بیتاب من ساقی می نابی زندکیمیا ساز است و اکسیری بسیمابی زند

The Saqi, pouring his pure wine. Upon my restless heartConverts this quicksilver of mine. To gold, by magic art.

من ندانم نور یا نار است اندر سینہ اماین قدر دانم بیاض او بہ مہتابی زند

I do not know if it be light. Within my breast, or flame;I only know its radiance white. Shines with a moonlike gleam.

بر دل من فطرت خاموش می آرد ہجومساز از ذوق نوا خود را بہ مضرابی زند

Nature, all hushed, doth suddenly. My quiet heart assail;The instrument in ecstasy. Playeth its own sweet scale.

غم مخور نادان کہ گردون در بیابان کم آبچشمہ ہا دارد کہ شبخونی بہ سیلابی زند

Grieve not, thou fool; the starry skies. Within this desert wasteHave many founts, that secret rise. And to the torrent haste.

ایکہ نوشم خوردہ ئی از تیزی نیشم مرنجنیش ھم باید کہ آدم را رگ خوابی زند

O thou who didst my sweet wine take, Grieve not at my sharp sting;It needs my sting, that I may wake. Man from his slumbering.