زمانہ قاصد طیار آن دلآرام استچہ قاصدی کہ وجودش تمام پیغام است

Time is the winged messenger. Of the Heart’s Desire;Wondrous herald! Tidings fair. Is his life entire.

گمان مبر کہ نصیب تو نیست جلوۂ دوستدرون سینہ ہنوز آرزوی تو خام است

Think not, thou shalt never win. The Beloved to view:The desire thy breast within. Still is raw, and new!

گرفتم این کہ چو شاہین بلند پروازیبہوش باش کہ صیاد ما کہن دام است

Well I know that thou dost soar. Hawklike high in air;Yet beware the Fowler, for, Ancient is his snare.

بہ اوج مشت غباری کجا رسد جبریلبلند نامی او از بلندی بام است

How may Gabriel aspire. Where Man’s dust shall fly?If his present fame is higher, ‘Tis his roof that’s high!

تو از شمار نفس زندہ ئی نمیدانیکہ زندگی بہ شکست طلسم ایام است

All thy life is breath to take, Knowing not, frail man,That true living is to break. The days’ talisman.

ز علم و دانش مغرب ہمین قدر گویمخوش است آہ و فغان تا نگاہ ناکام است

Of the science of the West. This much I will speak:Sweet are sighs and tears expressed. While the gaze is weak.

من از ہلال و چلیپا دگر نیندیشمکہ فتنۂ دگری در ضمیر ایام است

O’er the Crescent and the Cross. I am raised sublime;Other tumult now doth toss. In the brain of Time.