خود را کنم سجودی، دیر و حرم نماندہاین در عرب نماندہ آن در عجم نماندہ

To my self alone I bow; Temple, shrine are vanished now,Calls not shrine in Arab land, Nor in Persia temples stand.

در برگ لالہ و گل آن رنگ و نم نماندہدر نالہ ہای مرغان آن زیر و بم نماندہ

In the tulip and the rose. Shines not sheen, nor pigment glows:In the anthem of the bird. Neither high nor low is heard.

در کارگاہ گیتی نقش نوی نبینمشاید کہ نقش دیگر اندر عدم نماندہ

In the workshop of the sky. No new plan do I descry;Haply no new plans remain. Hid in pre-existence’ brain.

سیارہ ہای گردون بی ذوق انقلابےشاید کہ روز و شب را توفیق رم نماندہ

Heaven’s stars stand unpossessed. All of revolution’s zestNight and day, as it may be, Have no more the power to flee.

بی منزل آرمیدند پا از طلب کشیدندشاید کہ خاکیان را در سینہ دم نماندہ

In no stage they take repose, And no quest is left to thoseEarthy creatures, from whose hearts, Haply every breath departs.

یا در بیاض امکان یکبرگ سادہ ئی نیستیا خامۂ قضا را تاب رقم نماندہ

Either in contingency. No fresh leaves unwritten be,Or Fate’s pen hath not the might. Any more fresh fates to write.