جہان رنگ و بو پیدا تو میگوئی کہ راز است اینیکی خود را بتارش زن کہ تو مضراب و ساز است این

A secret ‘tis, ‘tis evident, (Thou sayst) this world of hue and scent:Go, strike thyself upon its wire– Thou art the plectrum, it the lyre.

نگاہ جلوہ بدمست از صفای جلوہ می لغزدتو میگوئی حجابست این نقابست این مجاز است این

The gaze disclosed in ecstasy. Trembles to view its purity,And yet thou sayst it is a veil. A covering, a thing unreal!

بیا در کش طناب پردہ ہای نیلگونش راکہ مثل شعلہ عریان بر نگاہ پاکباز است این

Pull down the pole of the immense. That struts heaven’s cerulean tents,For like a spark it naked lies. Before the contemplative eyes.

مرا این خاکدان من ز فردوس برین خوشترمقام ذوق و شوقست این حریم سوز و ساز است این

High Paradise is not so fair. As this clay garment that I wear;Within this sanctuary of mine. Is holy fire, and joy divine.

زمانی گم کنم خود را زمانی گم کنم او رازمانی ہر دو را یابم چہ رازست این چہ رازست این

I lose myself a little time, I lose awhile the great sublime,The twain discovering presently– O miracle, O mystery!