بحرفی می توان گفتن تمنای جہانی رامن از ذوق حضوری طول دادم داستانی را

A single word sufficeth well. The passion of a world to tell:The joy to view thee night to me. Moved me to this long history.

ز مشتاقان اگر تاب سخن بردی نمیدانیمحبت می کند گویا نگاہ بی زبانی را

Take thou the faculty of speech. From such as yarn thy heart to reach,Knowest thou not, that love conveys. Eloquence in the tongueless gaze?

کجا نوری کہ غیر از قاصدی چیزی نمیداندکجا خاکی کہ در آغوش دارد آسمانی را

To sans of light naught else is known. Except the messenger alone;The son of earth, in rank so base, High heaven holds in his embrace.

اگر یک ذرہ کم گردد ز انگیز وجود منباین قیمت نمی گیرم حیات جاودانی را

If but one atom I must give. Of this the fabric that I live,Too great a price were that, for me, To purchase immortality.

من ای دریای بی پایان بموج تو در افتادمنہ گوھر آرزو دارم نہ می جویم کرانی را

Great ocean, infinitely vast, Into thy wave myself I cast;Yet not ambitious to obtain. The pearl, or that far coast to gain.

از آن معنی کہ چون شبنم بجان من فرو ریزیجہانی تازہ پیدا کردہ ام عرض فغانی را

Into my soul this meaning true. Thou pourest like the summer dew,Whereof with sorrow and with sighs. A new world dawns upon mine eyes.