بہ فغان نہ لب گشودم کہ فغان اثر نداردغم دل نگفتہ بہتر ہمہ کس جگر ندارد

No lament, no sigh I uttered; Naught avail laments and sighs;Best unspoken, the heart’s sorrow; There be few to sympathize.

چہ حرم چہ دیر ہر جا سخنی ز آشنائیمگر اینکہ کس ز راز من و تو خبر ندارد

In the shrine and in the temple. There is love-talk every where,Yet through all the world none knoweth. This great secret- that we share.

چہ ندیدنی است اینجا کہ شرر جہان ما رانفسی نگاہ دارد، نفسے دگر ندارد

Here are things too fine for vision; As the sparks that upward soarGuard our world for a brief moment, And the next it is no more.

تو ز راہ دیدۂ ما بہ ضمیر ما گذشتیمگر آنچنان گذشتی کہ نگہ خبر ندارد

Coming by the path of seeing. Thou didst past into my mind,But so sudden was thy passing. In that hour my eyes were blind.

کس ازین نگین شناسان نگذشت بر نگینمبتو می سپارم او را کہ جہان نظر ندارد

They that tell the worth of jewels. Would not heed my jewelled ring;Since the world will not regard it, Unto thee my gem I bring.

قدح خرد فروزی کہ فرنگ داد ما راہمہ آفتاب لیکن اثر سحر ندارد

Lo, the goblet mind-illuming. That the West bath given me,All the sun’s aglow within it; Of the dawn no sign I see.