یاد ایامی کہ خوردم بادہ ہا با چنگ و نیجام می در دست من مینای می در دست وی

Ah, the wine, the lute, the piping, The dear memories of old,When I held the brimming beaker. And my friend a bowl of gold

درکنار آئی خزان ما زند رنگ بہارورنیا ئی فرودین افسردہ تر گردد ز دی

An’ thou comest to my bosom, In my autumn spring shall glow;An’ thou come not, May lies mourning. Colder than December’s snow.

بیتو جان من چو آن سازی کہ تارش در گسستدر حضور از سینۂ من نغمہ خیزد پی بہ پی

Mute my soul, when thou art absent, Like a harp with broken strings;From my breast, when thou art with me, Rise melodious whisperings.

آنچہ من در بزم شوق آوردہ ام دانی کہ چیست؟یک چمن گل یک نیستان نالہ یک خمخانہ می

Well thou knowest what conveying. Unto passion’s feast I went:Wine in vat, a mead of roses, And a reed-bed of lament.

زندہ کن باز آن محبت را کہ از نیروی اوبوریای رہ نشینی در فتد با تخت کی

Now renew love’s old dominion, That by virtue of its swayEqual shall the vagrant’s mat be. To the royal throne of Kay.

دوستان خرم کہ بر منزل رسید آوارہ ئیمن پریشان جادہ ہای علم و دانش کردہ طی

Cry the friends with glad rejoicing. That a wanderer is home;Though I trod the paths of knowledge, In my desert still I roam.