انجم بگریبان ریخت این دیدۂ تر ما رابیرون ز سپہر انداخت این ذوق نظر ما را

Stars on my bosom shine. Wept from these eyes of mine:Lo, beyond heaven’s height; Cast me the joy of sight;

ہر چند زمین سائیم برتر ز ثریانیمدانی کہ نمی زیبد عمری چو شرر ما را

Soared, though in dust I lay, High o’er the starry way,—Life of the ember’s glow. Likes me not, thou dost know.

شام و سحر عالم از گردش ما خیزددانی کہ نمی سازد این شام و سحر ما را

All the world’s eve and morn. Are of my whirling born;Thou know’st this’morn and eve. My soul can scarce receive.

این شیشۂ گردون را از بادہ تہی کردیمکم کاسہ مشو ساقی مینای دگر ما را

Wine brimmed in heaven’s cup; I took and drank it up;Saqi! not sparing be— Another bowl for me!

شایان جنون ما پہنای دو گیتی نیستاین راھگذر ما را آن راھگذر ما را

Not both the worlds suffice. My folly’s avarice;Earth is a passing day, Heaven a passage-way.