برون زین گنبد در بستہ پیدا کردہ ام راہیکہ از اندیشہ برتر می پرد آہ سحر گاہی

Beyond heaven’s shuttered dome. I have found a way to comeWhere swifter than thought may fly. The breath of a morning sigh.

تو ای شاہین نشیمن در چمن کردی از آن ترسمہوای او ببال تو دہد پرواز کوتاہی

Falcon thou art, and hast made. Thy nest in the grassy glade,And? its air, I am fearful, might. Foreshorten thy pinion’s flight.

غباری گشتہ ئی آسودہ نتوان زیستن اینجابباد صبحدم در پیچ و منشین بر سر راہی

Art thou dust become? It is clear. Thou canst not be resting here;On the breeze of the morning ride, Sit not by the roadway side.

ز جوی کہکشان بگذر ز نیل آسمان بگذرز منزل دل بمیرد گرچہ باشد منزل ماہی

From the stream of the stars arise. And cross the Nile of the skies;For the heart must die right soon. If it lodge, though it be in the moon.

اگر زان برق بی پروا درون او تہی گرددبہ چشمم کوہ سینا می نیرزد با پرکاہی

Let its breast no longer beam. With the rockless lightning’s gleam,Less worth than a straw reckon I. The mountain of Sinai.

چسان آداب محفل را نگہ دارند و می سوزندمپرس از ما شہیدان نگاہ بر سر راہی

How men may the manners keep. Of the throng, yet consuming leapAsk not of us, whom the gaze. Of the passing fair one slays.

پس از من شعر من خوانند و دریابند و میگویندجہانی را دگرگون کرد یک مرد خود آگاہی

When I am dead, this may lay. Men will recite, and say:"One man, who was self-aware, Transformed a world everywhere!"