علمی کہ تو آموزی مشتاق نگاہی نیستواماندۂ راہی ہست آوارۂ راہی نیست

The fine science thou dost learn. After vision does not yearn;‘Tis no wanderer far astray, But a straggler on the way.

آدم کہ ضمیر او نقش دو جہان ریزدبا لذت آہی ہست بی لذت آہی نیست

He whose all-embracing brain. A new universe doth planBurneth still with passion’s fire, Never lacketh high desire.

ہر چند کہ عشق او آوارۂ راہی کردداغی کہ جگر سوزد در سینۂ ماہی نیست

Though Love made the moon to err. On the road a wayfarer,Never blazeth in its breast. The vast furnace of unrest.

من چشم نہ بردارم از روی نگارینشآن مست تغافل را توفیق نگاہی نیست

So His beauty doth entrance, I can never lift my glanceFrom His Face, who heedlessly. Doth not a glance spare for me.

اقبال قبا پوشد در کار جہان کوشددریاب کہ درویشی با دلق و کلاہی نیست

See, Iqbal in manly clothes. To his worldly labour goes;Proving that his dervishood. Ne’er depends on gown and hood.