سخن تازہ زدم کس بسخن وا نرسیدجلوہ خون گشت و نگاہی بتماشا نرسید

I uttered a new word, But there was none that heard;Vision to rapture grew, But glance was none to view.

سنگ می باش و درین کارگہ شیشہ گذروای سنگی کہ صنم گشت و بہ مینا نرسید

Be thou a stone, and pass. Within these works of glass;Woe, stone to idol wrought. That goblet shattered not!

کہنہ را در شکن و باز بہ تعمیر خرامہر کہ در ورطۂ ’’لا‘‘ ماند بہ ’’الا‘ نرسید

Break down the old, and then, Rebuild the world again;Who in "No God" remained. Has ne’er "Except" attained.

ایخوش آن جوی تنک مایہ کہ از ذوق خودیدر دل خاک فرو رفت و بدریا نرسید

O happy rivulet, In selfhood passionate,Who to earth’s heart dost flee, And flowest not so sea!

از کلیمی سبق آموز کہ دانای فرنگجگر بحر شکافید و بہ سینا نرسید

To Moses’ lesson list. For Europe’s scientistThough ocean’s depth he measure, Could ne’er to Sinai come.

عشق انداز تپیدن ز دل ما آموختشرر ماست کہ برجست و بہ پروانہ رسید

Love’s self learnt quivering’s art. From this our trembling heartOur spark it was that spired. Until the moth expired.