من ہیچ نمی ترسم از حادثۂ شب ہاشبہا کہ سحر گردد از گردش کوکب ہا

In the accidents of night. There is naught can me affright,Seeing that the night is borne. By the wheeling stars to morn.

نشناخت مقام خویش افتاد بدام خویشعشقی کہ نمودی خواست از شورش یارب ہا

Of its station unaware, It has fallen in its own snare,This thy love, that did arise. From thy supplicating cries.

آہی کہ ز دل خیزد از بہر جگر سوزی استدر سینہ شکن او را آلودہ مکن لب ہا

When the heart gives forth a sigh, ‘Tis of burning inwardly;Let it not thy lips defile; Break it in thy breast, and smile!

در میکدہ باقی نیست از ساقی فطرت خواہآن می کہ نمی گنجد در شیشۂ مشرب ہا

None remains in tavern now; Beg of Nature’s Saqi thouThe rich wine that cannot pass. In the drinkers’ narrow glass.

آسودہ نمی گردد آندل کہ گسست از دوستبا قرأت مسجد ہا با دانش مکتب ہا

Not with mosque and chanted verse, Not with learning schools rehearseTo repose returns the heart. When its Darling doth depart.