’’نی عدم ما را پذیرد نے وجودوای از بی مہری بود و نبود

تا گذشتیم از جہان شرق و غرببر در دوزخ شدیم از درد و کرب

یک شرر بر صادق و جعفر نزدبر سر ما مشت خاکستر نزد

گفت دوزخ را خس و خاشاک بہشعلۂ من زین دو کافر پاک بہ

آنسوی نہ آسمان رفتیم ماپیش مرگ ناگہان رفتیم ما

گفت ’’جان سری ز اسرار من استحفظ جان و ہدم تن کار من است

جان زشتی گرچہ نرزد با دو جوایکہ از من ھدم جان خواہی برو

اینچنین کاری نمی آید ز مرگجان غداری نیاساید ز مرگ‘‘

ای ہوای تند ای دریای خونای زمین ای آسمان نیلگون

ای نجوم ای ماہتاب ای آفتابای قلم ای لوح محفوظ ای کتاب

ای بتان ابیض ای لردان غربای جہانی، در بغل بی حرب و ضرب

این جہان بی ابتدا بی انتہاستبندۂ غدار را مولا کجاست‘‘

ناگہان آمد صدای ہولناکسینۂ صحرا و دریا چاک چاک

ربط اقلیم بدن از ہم گسیختدمبدم کہ پارہ بر کہ پارہ ریخت

کوہہا مثل سحاب اندر مرورانہدام عالمی بی بانگ صور

برق و تندر از تب و تاب درونآشیان جستند اندر بحر خون

موجھا پر شور و از خود رفتہ ترغرق خون گردید آن کوہ و کمر

آنچہ بر پیدا و ناپیدا گذشتخیل انجم دید و بی پروا گذشت