شمع جان افسرد در فانوس ہندہندیان بیگانہ از ناموس ہند

مردک نامحرم از اسرار خویشزخمۂ خود کم زند بر تار خویش

بر زمان رفتہ می بندد نظراز تش افسردہ میسوزد جگر

بند ہا بر دست و پای من ازوستنالہ ہای نارسای من ازوست

خویشتن را از خودی پرداختہاز رسوم کہنہ زندان ساختہ

آدمیت از وجودش دردمندعصر نو از پاک و ناپاکش نژند

بگذر از فقری کہ عریانی دہدای خنک فقری کہ سلطانی دہد

الحذر از جبر و ہم از خوی صبرصابر و مجبور را زہر است جبر

این بہ صبر پیہمی خوگر شودآن بہ جبر پیہمی خوگر شود

ہر دو را ذوق ستم گردد فزونورد من ’’یالیت قومی یعلمون‘‘

کی شب ہندوستان آید بروزمرد جعفر، زندہ روح او ہنوز

تا ز قید یک بدن وا می رہدآشیان اندر تن دیگر نہد

گاہ او را با کلیسا ساز بازگاہ پیش دیریان اندر نیاز

دین او آئین او سوداگری استعنتری اندر لباس حیدری است

تا جہان رنگ و بو گردد دگررسم او آئین او گردد دگر

پیش ازین چیزی دگر مسجود اودر زمان ما وطن معبود او

ظاھر او از غم دین دردمندباطنش چون دیریان زنار بند

جعفر اندر ہر بدن ملت کش استاین مسلمانی کہن ملت کش است

خند خندان است و با کس یار نیستمار اگر خندان شود جز مار نیست

از نفاقش وحدت قومی دونیمملت او از وجود او لیم

ملتی را ہر کجا غارتگری استاصل او از صادقی یا جعفری است

الامان از روح جعفر الامانالامان از جعفران این زمان