مانند صبا خیز و وزیدن دگر آموزدامان گل و لالہ کشیدن دگر آموز

Rise like the morning air. And learn to blow again;Tulip and rose are fair; Play gently with their train;

موئینہ بہ بر کردی و بی ذوق تپیدیآنگونہ تپیدی کہ بجائی نرسیدی

Though ermine wraps thy breast, Thou tremblest listlessly;This way thou shiverest. Will nothing profit thee;

کافر دل آوارہ دگر بارہ بہ او بندبر خویش گشا دیدہ و از غیر فروبند

Faithless! thy heart astray. Once more upon Him bind;Break from all else away, Nor unto Self be blind;

دم چیست پیام است شنیدی نشنیدیدر خاک تو یک جلوہ عام است ندیدی

Breath is a messenger, Unheard its message told;Thy dust a vision clear, Yet thou canst not behold;

ما چشم عقاب و دل شہباز نداریمچون مرغ سرا لذت پرواز نداریم

No falcon’s heart of rage. We have, no eagle’s eye;Like homebirds in a cage. We lack the joy to fly;

تخت جم و دارا سر راہی نفروشنداین کوہ گران است بکاہی نفروشند

Darius’ royal throne. Men sell not by the way;That mighty mount of stone. They barter not for hay;

نالیدی و تقدیر ہمان است کہ بود استآن حلقۂ زنجیر ہمان است کہ بود است

Thou weep’st; yet Destiny, Unchanging doth abide;The chain that circleth thee. Was aye as firmly tied;

وا سوختہ ئی یک شرر از داغ جگر گیریک چند بخود پیچ و نیستان ہمہ در گیر

Art thou consumed? Take flame. Out of thy heart’s desireAnd wrap thee in the same, And set the reeds afire;