زمستان را سرآمد روزگاراننواہا زندہ شد در شاخساران

The days are ended. Of winter long;The branches quiver. With living song.

گلان را رنگ و نم بخشد ہواہاکہ می آید ز طرف جویباران

The breeze in beauty. Arrays the roseAs from the river. It gently blows.

چراغ لالہ اندر دشت و صحراشود روشن تر از باد بہاران

The tulip’s lantern. In desert bareIs fanned to brightness, By the spring air.

دلم افسردہ تر در صحبت گلگریزد این غزال از مرغزاران

Sad, mid the roses, My heart doth dwell,Yea, from the meadow. Flees the gazelle;

دمی آسودہ با درد و غم خویشدمی نالان چو جوی کوہساران

A little cases. With grief and painOr like a bill-stream. Laments again.

ز بیم اینکہ ذوقش کم نگرددنگویم حال دل با رازداران

Lest my heart’s passion. May softer grow,Not to the trusty. I’ll tell my woe.