کشیدی بادہ ہا در صحبت بیگانہ پی در پیبنور دیگران افروختی پیمانہ پی در پی

Too oft was thy light. With strangers to take wine,To suffer others’ light. Within the bowl to shine.

ز دست ساقی خاور دو جام ارغوان در کشکہ از خاک تو خیزد نالۂ مستانہ پی در پی

The orient wine-bearer. Hands thee the purple cup;Drink! Let the drunkard’s air. From thy parched earth mount up!

دلی کو از تب و تاب تمنا آشنا گرددزند بر شعلہ خود را صورت پروانہ پی در پی

The heart that knoweth well. The fever of desireMoth-like will hover still. About the candle’s fire.

ز اشک صبحگاہی زندگی را برگ و ساز آورشود کشت تو ویران تا نریزی دانہ پی در پی

Sprinkle thy morning tears. Upon life’s desert plain;New harvest scarce appears. Except thou sow thy grain.

بگردان جام و از ہنگامہ افرنگ کمتر گویہزاران کاروان بگذشت ازین ویرانہ پی در پی

Pass wine! Speak not to me. Of Europe’s tumult vast;Caravans countlessly. That desolation passed.