لالہ این گلستان داغ تمنائی نداشتنرگس طناز او چشم تماشائی نداشت

In the mead a tulip blows. In whose breast no yearning glows,A narcissus, languid too, Yet it lacked the eye to view.

خاک را موج نفس بود و دلی پیدا نبودزندگانی کاروانی بود و کالائی نداشت

Billowing breath was in the clay, But no heart did it display;Caravan upon the road– Such was life, yet where the load?

روزگار از ہای و ہوی میکشان بیگانہ ئیبادہ در میناش بود و بادہ پیمائی نداشت

Time itself was void and free. Of the topers’ song of glee,Wine was in the glass aflame. Yet was none to quaff the same.

برق سینا شکوہ سنج از بی زبانیہای شوقہیچکس در وادی ایمن تقاضائی نداشت

Sinai’s lightning made complaint. That desire was dumb and faint;In the peaceful valley there. Silent was the voice of prayer.

عشق از فریاد ما ہنگامہ ہا تعمیر کردورنہ این بزم خموشان ہیچ غوغائی نداشت

Love upon our woe expressed. Builds anew the great unrest,Else no murmur ever stirs. From these silent banqueters.