ہنگامہ را کہ بست درین دیر دیر پایزناریان او ہمہ نالندہ ہمچو نای

Whence hath this commotion swirled. In our old, slow-moving world,That each girdled infidel. Like a reed of grief doth tell?

در ’بنگہ فقیر و بہ کاشانۂ امیرغمہا کہ پشت را بہ جوانی کند دو تای

In the hut of the fakir, In the palace of the ameerThere is pain and there is ruth. Huge to bow the back of youth.

درمان کجا کہ درد بدرمان فزون شوددانش تمام حیلہ و نیرنگ و سیمیای

Where is cure? For the disease. With the cure doth yet increase;Science is all wizardry, Mean deceit, and trickery.

بی زور سیل کشتی آدم نمی رودہر دل ھزار عربدہ دارد بہ ناخدای

Adam’s ship rides not the main. Save the torrent strive and strain;Every heart a thousand wise. Doth the helmsman agonize.

از من حکایت سفر زندگی مپرسدر ساختم بدرد و گذشتم غزل سرای

Of life’s story do not seek. Any tale for me to speak;All its pain I sufferd long, And departed with a song.

آمیختم نفس بہ نسیم سحر گہیگشتم درین چمن بہ گلان نانہادہ پای

I have let my breath to ride; With the breeze of morning tide;I have wandered in this mead. Yet no rose hath known my tread.

از کاخ و کو جدا و پریشان بکاخ و کویکردم بچشم ماہ تماشای این سرای

Far from cottage and from Street, Yet in both abroad, and fleet,With the vision of the moon. I have gazed this world upon!