از مشت غبار ما صد نالہ برانگیزینزدیک تر از جانی با خوی کم آمیزی

Out of our dust thou stirrest. What sighings of despair!Nearer art thou than spirit, Yet minglest all too rare.

در موج صبا پنھان دزدیدہ بباغ آئیدر بوی گل آمیزی با غنچہ در آویزی

Upon the dawn’s wind billows. Secretly thou dost comeAmid the roses’ fragrance, And all the garden’s bloom.

مغرب ز تو بیگانہ مشرق ہمہ افسانہوقت است کہ در عالم نقش دگر انگیزی

Yet in the West none knows thee, The East all fable is:‘Tis time within this world, then, To grave new images!

آنکس کہ بسر دارد سودای جھانگیریتسکین جنونش کن با نشتر چنگیزی

Who wills that all the nations. Before his might should yield,With Changez lance to pierce him. His frenzy shall be stilled.

من بندہ بی قیدم شاید کہ گریزم بازاین طرہ پیچان را در گردنم آویزی

I am a slave unfettered, And freedom I might gainWere not this twisted ringlet. About my neck, a chain.

جز نالہ نمی دانم گویند غزل خوانماین چیست کہ چون شبنم بر سینۂ من ریزی

I know naught else but weeping. Men call the poet’s art,And what is this thou sprinklest. Like dew upon my heart?