من اگرچہ تیرہ خاکم دلکیست برگ و سازمبہ نظارۂ جمالی چو ستارہ دیدہ بازم

Though dust, and dark as dust, am I, I have a little heart, wherebyWith vision open as a star. I gaze on beauty from afar.

بہوای زخمہ تو ہمہ نالۂ خموشمتو باین گمان کہ شاید ز نوا فتادہ سازم

Praying thy fingers may caress, Unuttered is my heart’s distress;And thou supposest that maybe. My lyre has lost its minstrelsy.

بہ ضمیرم آنچنان کن کہ ز شعلۂ نوائیدل خاکیان فروزم دل نوریان گدازم

Do thou so quicken my desire. That, with a melody of fire,I may the earthy heart make bright, And wholly melt the heart of light.

تب و تاب فطرت ما ز نیازمندی ماتو خدای بی نیازی نرسی بسوز و سازم

The burning fever of my breed. Is symptom of my so great need;Thou, who art God, and lackest naught, Know’st not the anguish in me wrought,

بہ کسی عیان نکردم ز کسی نھان نکردمغزل آنچنان سرودم کہ برون فتاد رازم

I never sought to make this plain. Or keep it hid from any man;My secret has itself displayed, And so my melody was made.