طایری از تشنگی بیتاب بوددر تن او دم مثال موج دود

A BIRD was faint with thirst,The breath in his body was heaving like waves of smoke.

ریزہ ے الماس در گلزار دیدتشنگی نظارہ ی آب آفرید

He saw a diamond in the garden:Thirst created a vision of water.

از فریب ریزہ ی خورشید تابمرغ نادان سنگ را پنداشت آب

Deceived by the sun bright stoneThe foolish bird fancied that it was water.

مایہ اندوز نم از گوھر نشدزد برو منقار و کامش تر نشد

He got no moisture from the gem:He pecked it with his beak, but it did not wet his palate.

گفت الماس ای گرفتار ہوستیز بر من کردہ منقار ہوس

"O thrall of vain desire," said the diamond.Thou hast sharpened thy greedy beak on me;

قطرہ ی آبی نیم ساقی نیممن براے دیگران باقی نیم

But lam not a dew drop, I give no drink,I do not live for the sake of others.

قصد آزارم کنی دیوانہ ئےاز حیات خود نما بیگانہ ئی

Wouldst thou hurt me? Thou art mad!A lie that reveals the Self is strange to thee.

آب من منقار مرغان بشکندآدمی را گوھر جان بشکند

MY water will shiver the beaks of birdsAnd break the jewel of man's like."

طایر از الماس کام دل نیافتروی خویش از ریزہ ی تابندہ تافت

The bird won not his heart's wish from the diamondAnd turned away from the sparkling stone.

حسرت اندر سینہ اش آباد گشتدر گلوی او نوا فریاد گشت

Disappointment swelled in his breast,The song in his throat became a wail.

قطرہ ی شبنم سر شاخ گلیتافت مثل اشک چشم بلبلی

Upon a rose-twig a drop of dewGleamed like the tear in a nightingale's eye:

تاب او محو سپاس آفتابلرزہ بر تن از ہراس آفتاب

All its glitter was owing to the sun,It was trembling in fear ' Of the sun

کوکب رم خوی گردون زادہ ئییکدم از ذوق نمود استادہ ئی

A restless sky born starThat had stopped for a moment, from desire to be seen;

صد فریب از غنچہ و گل خوردہ ئیبہرہ ئی از زندگے نا بردہ ئی

Oft deceived by bud and flower,It had gained nothing from Life.

مثل اشک عاشق دلدادہ ئیزیب مژگانی چکید آمادہ ئی

There it hung, ready to drop.Like a tear on the eyelashes of a lover who hath lost his heart.

مرغ مضطر زیر شاخ گل رسیددر دہانش قطرہ ی شبنم چکید

The sorely distressed bird hopped under the rose-bush.The dewdrop trickled into his mouth.

ای کہ می خواہی ز دشمن جان بریاز تو پرسم قطرہ ئی یا گوہری؟

O thou that wouldst deliver thy soul from enemies.I ask thee "Art thou a drop of water or a gem ?"

چون ز سوز تشنگی طایر گداختاز حیات دیگری سرمایہ ساخت

When the bird melted in the fire of thirst,It appropriated the life of another.

قطرہ سخت اندام و گوہر خو نبودریزہ ی الماس بود و او نبود

The drop was not solid and gem-like;The diamond had a being, the drop had none.

غافل از حفظ خودی یک دم مشوریزہ ے الماس شو شبنم مشو

Never for an instant neglect Self-preservation:Be a diamond, not a dewdrop!

پختہ فطرت صورت کہسار باشحامل صد ابر دریا بار باش

Be massive in nature, like mountains,And bear on thy crest a hundred clouds laden with floods of rain!

خویش را دریاب از ایجاب خویشسیم شو از بستن سیماب خویش

Save thyself by affirmation of Self,Compress thy quick silver into silver ore!

نغمہ ئی پیدا کن از تار خودیآشکارا ساز اسرار خودی

Produce a melody from the string of Self,Make manifest the secrets of Self!