نغمہ خیز از زخمۂ زن ساز مرداز نیاز او دو بالا ناز مرد

پوشش عریانی مردان زن استحسن دلجو عشق را پیراہن است

عشق حق پروردۂ آغوش اواین نوا از زخمۂ خاموش او

آنکہ نازد بر وجودش کائناتذکر او فرمود با طیب و صلوة

مسلمی کو را پرستاری شمردبہرہ ئی از حکمت قرآن نبرد

نیک اگر بینی امومت رحمت استزانکہ او را با نبوت نسبت است

شفقت او شفقت پیغمبر استسیرت اقوام را صورتگر است

از امومت پختہ تر تعمیر مادر خط سیمای او تقدیر ما

ہست اگر فرہنگ تو معنی رسیحرف امت نکتہ ہا دارد بسی

گفت آن مقصود حرف ’’کن فکان‘‘زیر پای امہات آمد جنان

ملت از تکریم ارحام است و بسورنہ کار زندگی خام است و بس

از امومت گرم رفتار حیاتاز امومت کشف اسرار حیات

از امومت پیچ و تاب جوی ماموج و گرداب و حباب جوی ما

آن دخ رستاق زادی جاہلیپست بالای سطبری بد گلی

نا تراشی پرورش نادادہ ئیکم نگاہی کم زبانی سادہ ئی

دل ز آلام امومت کردہ خونگرد چشمش حلقہ ہای نیلگون

ملت ار گیرد ز آغوشش بدستیک مسلمان غیور و حق پرست

ہستی ما محکم از آلام اوستصبح ما عالم فروز از شام اوست

وان تہی آغوش نازک پیکریخانہ پرورد نگاہش محشری

فکر او از تاب مغرب روشن استظاہرش زن باطن او نازن است

بندہای ملت بیضا گسیختتا ز چشمش عشوہ ہا حل کردہ ریخت

شوخ چشم و فتنہ زا آزادیشاز حیا نا آشنا آزادیش

علم او بار امومت بر نتافتبر سر شامش یکی اختر نتافت

این گل از بستان ما نارستہ بہداغش از دامان ملت شستہ بہ

لاالہ گویان چو انجم بی شماربستہ چشم اندر ظلام روزگار

پا نبردہ از عدم بیرون ہنوزاز سواد کیف و کم بیرون ہنوز

مضمر اندر ظلمت موجود ماآن تجلی ہای نامشہود ما

شبنمی بر برگ گل ننشستہ ئیغنچہ ہائی از صبا نا خستہ ئی

بر دمد این لالہ زار ممکناتاز خیابان ریاض امہات

قوم را سرمایہ ای صاحب نظرنیست از نقد و قماش و سیم و زر

مال او فرزند ہای تندرستتر دماغ و سخت کوش و چاق و چست

حافظ رمز اخوت مادرانقوت قرآن و ملت مادران