من شبی صدیق را دیدم بخوابگل ز خاک راہ او چیدم بخواب

آن ’’امن الناس‘‘ بر مولای ماآن کلیم اول سینای ما

ہمت او کشت ملت را چو ابرثانی اسلام و غار و بدر و قبر

گفتمش ای خاصۂ خاصان عشقعشق تو سر مطلع دیوان عشق

پختہ از دستت اساس کار ماچارہ ئی فرما پی آزار ما

گفت تا کی در ہوس گردی اسیرآب و تاب از سورۂ اخلاص گیر

اینکہ در صد سینہ پیچد یک نفسسری از اسرار توحید است و بس

رنگ او بر کن مثال او شویدر جہان عکس جمال او شوی

آنکہ نام تو مسلمان کردہ استاز دوئی سوی یکی آوردہ است

خویشتن را ترک و افغان خواندہ ئیوای بر تو آنچہ بودی ماندہ ئی

وارہان نامیدہ را از نامہاساز با خم در گذر از جامہا

ای کہ تو رسوای نام افتادہ ئیاز درخت خویش خام افتادہ ئی

با یکی ساز از دوئی بردار رختوحدت خود را مگردان لخت لخت

ای پرستار یکی گر تو توئیتا کجا باشی سبق خوان دوئی

تو در خود را بخود پوشیدہ ئیدر دل آور آنچہ بر لب چیدہ ئی

صد ملل از ملتے انگیختیبر حصار خود شبیخون ریختی

یک شو و توحید را مشہود کنغائبش را از عمل موجود کن

لذت ایمان فزاید در عملمردہ آن ایمان کہ ناید در عمل