ای رد ایت پردۂ ناموس ماتاب تو سرمایۂ فانوس ما

طینت پاک تو ما را رحمت استقوت دین و اساس ملت است

کودک ما چون لب از شیر تو شستلاالہ آموختی او را نخست

می تراشد مہر تو اطوار مافکر ما گفتار ما کردار ما

برق ما کو در سحابت آرمیدبر جبل رخشید و در صحرا تپید

ای امین نعمت آئین حقدر نفسہای تو سوز دین حق

دور حاضر تر فروش و پر فن استکاروانش نقد دین را رہزن است

کور و یزدان ناشناس ادراک اوناکسان زنجیری پیچاک او

چشم او بیباک و ناپرواستیپنجۂ مژگان او گیراستی

صید او آزاد خواند خویش راکشتۂ او زندہ داند خویش را

آب بند نخل جمعیت توئیحافظ سرمایۂ ملت توئی

از سر سود و زیان سودا مزنگام جز بر جادۂ آبا مزن

ہوشیار از دستبرد روزگارگیر فرزندان خود را در کنار

این چمن زادان کہ پر نگشادہ اندز آشیان خویش دور افتادہ اند

فطرت تو جذبہ ہا دارد بلندچشم ہوش از اسوۂ زھرا مبند

تا حسینی شاخ تو بار آوردموسم پیشین بگلزار آورد