قوم تو از رنگ و خون بالاتر استقیمت یک اسودش صد احمر است

قطرۂ آب وضوی قنبریدر بھا برتر ز خون قیصری

فارغ از باب و ام و اعمام باشہمچو سلمان زادۂ اسلام باش

نکتہ ئی ای ہمدم فرزانہ بینشھد را در خانہ ہای لانہ بین

قطرہ ئی از لالۂ حمراستیقطرہ ئی از نرگس شہلاستی

این نمے گوید کہ من از عبہرمآن نمی گوید من از نیلوفرم

ملت ما شان ابراہیمی استشہد ما ایمان ابراہیمی است

گر نسب را جزو ملت کردہ ئیرخنہ در کار اخوت کردہ ئی

در زمین ما نگیرد ریشہ اتہست نا مسلم ہنوز اندیشہ ات

ابن مسعود آن چراغ افروز عشقجسم و جان او سراپا سوز عشق

سوخت از مرگ برادر سینہ اشآب گردید از گداز آئینہ اش

گریہ ہای خویش را پایان ندیددر غمش چون مادران شیون کشید

’’ ای دریغا آن سبق خوان نیازیار من اندر دبستان نیاز‘‘

’’آہ آن سرو سہی بالای مندر رہ عشق نبے ہمپای من‘‘

’’حیف او محروم دربار نبیچشم من روشن ز دیدار نبی‘‘

نیست از روم و عرب پیوند مانیست پابند نسب پیوند ما

دل بہ محبوب حجازی بستہ ایمزین جہت با یکدگر پیوستہ ایم

رشتۂ ما یک تولایش بس استچشم ما را کیف صہبایش بس است

مستی او تا بخون ما دویدکہنہ را آتش زد و نو آفرید

عشق او سرمایۂ جمعیت استہمچو خون اندر عروق ملت است

عشق در جان و نسب در پیکر استرشتۂ عشق از نسب محکم تر است

عشق ورزی از نسب باید گذشتہم ز ایران و عرب باید گذشت

امت او مثل او نور حق استہستی ما از وجودش مشتق است

’’نور حق را کس نجوید زاد و بودخلعت حق را چہ حاجت تار و پود‘‘

ہر کہ پا در بند اقلیم و جد استبی خبر از لم یلد لم یولد است