شاہ عالمگیر گردون آستاناعتبار دودمان گورگان

پایہ ی اسلامیان برتر ازواحترام شرع پیغمبر ازو

در میان کارزار کفر و دینترکش ما را خدنگ آخرین

تخم الحادی کہ اکبر پروریدباز اندر فطرت دارا دمید

شمع دل در سینہ ہا روشن نبودملت ما از فساد ایمن نبود

حق گزید از ہندعالمگیر راآن فقیر صاحب شمشیر را

از پی احیای دین مأمور کردبہر تجدید یقین مأمور کرد

برق تیغش خرمن الحاد سوختشمع دین در محفل ما بر فروخت

کور ذوقان داستانہا ساختندوسعت ادراک او نشناختند

شعلہ ی توحید را پروانہ بودچون براہیم اندرین بتخانہ بود

در صف شاہنشان یکتاستیفقر او از تربتش پیداستی

روزی آن زیبندہ ی تاج و سریرآن سپہدار و شہنشاہ و فقیر

صبحگاہان شد بہ سیر بیشہ ئیبا پرستاری وفا اندیشہ ئی

سر خوش از کیفیت باد سحرطایران تسبیح خوان بر ہر شجر

شاہ رمز آگاہ شد محو نمازخیمہ بر زد در حقیقت از مجاز

شیر ببر آمد پدید از طرف دشتاز خروش او فلک لرزندہ گشت

بوی انسان دادش از انسان خبرپنجہ عالمگیر را زد بر کمر

دست شہ نادیدہ خنجر بر کشیدشرزہ شیری را شکم از ھم درید

دل بخود راہی نداد اندیشہ راشیر قالین کرد شیر بیشہ را

باز سوی حق رمید آن ناصبوربود معراجش نماز با حضور

این چنین دل خود نما و خود شکندارد اندر سینہ ی مؤمن وطن

بندہ ی حق پیش مولا لاستیپیش باطل از نعم بر جاستی

تو ہم ای نادان دلی آور بدستشاہدی را محملی آور بدست

خویش را در باز و خود را بازگیردام گستر از نیاز و ناز گیر

عشق را آتش زن اندیشہ کنروبہ حق باش و شیری پیشہ کن

خوف حق عنوان ایمان است و بسخوف غیر از شرک پنہان است و بس