بود معماری ز اقلیم خجنددر فن تعمیر نام او بلند

ساخت آن صنعت گر فرہاد زادمسجدی از حکم سلطان مراد

خوش نیامد شاہ را تعمیر اوخشمگین گردید از تقصیر او

آتش سوزندہ از چشمش چکیددست آن بیچارہ از خنجر برید

جوی خون از ساعد معمار رفتپیش قاضی ناتوان و زار رفت

آن ہنرمندی کہ دستش سنگ سفتداستان جور سلطان باز گفت

گفت ای پیغام حق گفتار توحفظ آئین محمد کار تو

سفتہ گوش سطوت شاہان نیمقطع کن از روی قرآن دعویم

قاضی عادل بدندان خستہ لبکرد شہ را در حضور خود طلب

رنگ شہ از ہیبت قرآن پریدپیش قاضی چون خطاکاران رسید

از خجالت دیدہ بر پا دوختہعارض او لالہ ہا اندوختہ

یک طرف فریادی دعوی گرییک طرف شاہنشہ گردون فری

گفت شہ از کردہ خجلت بردہ اماعتراف از جرم خود آوردہ ام

گفت قاضی فی القصاص آمد حیوةزندگی گیرد باین قانون ثبات

عبد مسلم کمتر از احرار نیستخون شہ رنگین تر از معمار نیست

چون مراد این آیہ ی محکم شنیددست خویش از آستین بیرون کشید

مدعی را تاب خاموشی نماندآیہ ی ’’بالعدل و الاحسان‘‘ خواند

گفت از بہر خدا بخشیدمشاز برای مصطفی بخشیدمش

یافت موری بر سلیمانی ظفرسطوت آئین پیغمبر نگر

پیش قرآن بندہ و مولا یکی استبوریا و مسند دیبا یکی است