بہ مرغان چمن ہمداستانمزبان غنچہ ہای بی زبانم

I join the garden’s songsters, and I amThe voice of tongueless buds; cast my dust to

چو میرم با صبا خاکم بیامیزکہ جز طوف گلان کاری ندانم

The breezes when I die so that I may,Through it, still play with roses–my sole joy.