گفت با یزدان مہ گیتی فروزتاب من شب را کند مانند روز

The world-illuminating moon said to God:"My light turns the night into day;

یاد ایامی کہ بی لیل و نہارخفتہ بودم در ضمیر روزگار

I remember the time when there was neither day nor nightAnd I lay slumbering in the depth of Time;

کوکبے اندر سواد من نبودگردشے اندر نہاد من نبود

There was no star in my retinueAnd my nature was unaware of revolution.

نی ز نورم دشت و در آئینہ پوشنی بہ دریا از جمال من خروش

No vast expanse of desert was illumined by my lightNor did the sea feel commotion on seeing my beauty.

آہ زین نیرنگ و افسون وجودوای زین تابانی و ذوق نمود

Alas! all this was changed by the magic and spell of Being,By the illumination and by the desire for manifestation!

تافتن از آفتاب آموختمخاکدانی مردہ ئی افروختم

I learnt from the sun the art of shiningAnd brightened. this dead earthly abode

خاکدانی با فروغ و بی فراغچہرۂ او از غلامی داغ داغ

An abode that possessed splendour but lacked joy and happiness.Its face was distorted by the ugly marks of servitude.

آدم او صورت ماہی بہ شستآدمی یزدان کشی آدم پرست

Its Adam entrapped in the net like a fish,He has killed God and worships man.

تا اسیر آب و گل کردی مرااز طواف او خجل کردی مرا

Ever since you bound me down to this earthI have been ashamed of revolving round it.

این جہان از نور جان آگاہ نیستاین جہان شایان مہر و ماہ نیست

This world is not aware of the light of the soul,It is not worthy of the sun and the moon.

در فضای نیلگون او را بہلرشتۂ ما نوریان از وی گسل

Cast it away into the space blueSever the ties that bind us, the celestial beings, to it.

یا مرا از خدمت او واگذاریا ز خاکش آدم دیگر بیار

Either relieve me of my service to himOr create another Adam out of its soil.

چشم بیدارم کبود و کور بہای خدا این خاکدان بی نور بہ

It were better if my ever-vigilant eye be blindO God, let this earthly abode remain without light"

از غلامی دل بمیرد در بدناز غلامی روح گردد بار تن

Servitude deadens one's heart,It makes the soul a burden for the body.

از غلامی ضعف پیری در شباباز غلامی شیر غاب افکندہ ناب

Through servitude the young suffer weakness of old age,A fierce lion of the forest is enervated;

از غلامی بزم ملت فرد فرداین و آن با این و آن اندر نبرد

A society disintegratesAnd its members fly at one another's throat.

آن یکی اندر سجود این در قیامکاروبارش چون صلوة بی امام

If one is standing, the other is in prostration;Their affairs are disorganised like a prayer without an Imam.

در فتد ھر فرد با فردی دگرہر زمان ہر فرد را دردی دگر

Everyone-is fighting with the otherEach individual is seeking his own interests.

از غلامی مرد حق زنار بنداز غلامی گوہرش ناارجمند

Through servitude even a virtuous man goes astrayAnd his potentialities for good fall to actualise.

شاخ او بی مہرگان عریان ز برگنیست اندر جان او جز بیم مرگ

His branches are shorne of leaves even when there is no autumn.He is always encumbered with the fear of death.

کور ذوق و نیش را دانستہ نوشمردہ ئی بی مرگ و نعش خود بدوش

Devoid of good taste, he takes the evil for the good,He is dead without death and carries his corpse on his shoulders.

آبروی زندگی در باختہچون خران با کاہ و جو در ساختہ

He has staked away the very honour of life,And like asses is content with hay and barley.

ممکنش بنگر محال او نگررفت و بود ماہ و سال او نگر

Just look at his "possible" and his "impossible,"See how months and years of his life pass.

روزھا در ماتم یکدیگرنددر خرام از ریگ ساعت کمترند

His days bewail of one another,Their movement is slower than the sands of time.

شورہ بوم از نیش کژدم خار خارمور او اژدر گز و عقرب شکار

Imagine a brackish ground, infested with stings of scorpions,Its ants bite dragons and prey on scorpions.

صرصر او آتش دوزخ نژادزورق ابلیس را باد مراد

Its strong wind has fire as if from HellWhich is for the barge of Satan steering gail.

آتشی اندر ہوا غلطیدہ ئیشعلہ ئی در شعلہ ئی پیچیدہ ئی

The fire permeates the airIts flames intermingling and multiplying.

آتشی از دود پیچان تلخ پوشآتشی تندر غو و دریا خروش

A fire that has grown bitter through wreathing smoke -A fire that has the roar of a thunder and the rage of a storming sea.

در کنارش مارہا اندر ستیزمارہا با کفچہ ہای زھر ریز

On its outskirts, snakes are biting one anotherSnakes whose hoods are full of poison.

شعلہ اش گیرندہ چون کلب عقورہولناک و زندہ سوز و مردہ نور

Its flames pounce upon (people) like biting dogs,Are dangerously frightening, burn them alive and their light is dead.

در چنین دشت بلا صد روزگارخوشتر از محکومی یک دم شمار

To live for millennia in such a dangerous desertIs far better than a moment spent in servitude.