مرگ را سامان ز قطع آرزوستزندگانی محکم از لاتقنطوا ست

تا امید از آرزوی پیہم استنا امیدی زندگانی را سم است

نا امیدی ہمچو گور افشاردتگرچہ الوندی ز پا می آردت

ناتوانی بندہ ی احسان اونامرادی بستہ ی دامان او

زندگی را یأس خواب آور بوداین دلیل سستی عنصر بود

چشم جانرا سرمہ اش اعمی کندروز روشن را شب یلدا کند

از دمش میرد قوای زندگیخشک گردد چشمہ ہای زندگی

خفتہ با غم در تہ یک چادر استغم رگ جان را مثال نشتر است

ای کہ در زندان غم باشی اسیراز نبی تعلیم لاتحزن بگیر

این سبق صدیق را صدیق کردسر خوش از پیمانہ ی تحقیق کرد

از رضا مسلم مثال کوکب استدر رہ ہستی تبسم بر لب است

گر خدا داری ز غم آزاد شواز خیال بیش و کم آزاد شو

قوت ایمان حیات افزایدتورد ’’لا خوف علیہم‘‘ بایدت

چون کلیمی سوی فرعونی رودقلب او از لاتخف محکم شود

بیم غیر اللہ عمل را دشمن استکاروان زندگی را رہزن است

عزم محکم ممکنات اندیش ازوھمت عالی تأمل کیش ازو

خم او چون در گلت خود را نشاندزندگی از خود نمائی باز ماند

فطرت او تنگ تاب و سازگاربا دل لرزان و دست رعشہ دار

دزدد از پا طاقت رفتار رامی رباید از دماغ افکار را

دشمنت ترسان اگر بیند ترااز خیابانت چو گل چیند ترا

ضرب تیغ او قوی تر می فتدہم نگاہش مثل خنجر می فتد

بیم چون بند است اندر پای ماورنہ صد سیل است در دریای ما

بر نمے آید اگر آہنگ تونرم از بیم است تار چنگ تو

گوشتابش دہ کہ گردد نغمہ خیزبر فلک از نالہ آرد رستخیز

بیم، جاسوسی است از اقلیم مرگاندرونش تیرہ مثل میم مرگ

چشم او برھمزن کار حیاتگوش او بزگیر اخبار حیات

ہر شر پنہان کہ اندر قلب تستاصل او بیم است اگر بینی درست

لابہ و مکاری و کین و دروغاین ہمہ از خوف می گیرد فروغ

پردہ ی زور و ریا پیراہنشفتنہ را آغوش مادر دامنش

زانکہ از ھمت نباشد استوارمی شود خوشنود با ناسازگار

ہر کہ رمز مصطفی فہمیدہ استشرک را در خوف مضمر دیدہ است