با تو آموزم زبان کائناتحرف و الفاظ است اعمال حیات

چون ز ربط مدعائی بستہ شدزندگانی مطلع برجستہ شد

مدعا گردد اگر مہمیز ماہمچو صرصر می رود شبدیز ما

مدعا راز بقای زندگیجمع سیماب قوای زندگی

چون حیات از مقصدی محرم شودضابط اسباب این عالم شود

خویشتن را تابع مقصد کندبہر او چیند گزیند رد کند

نا خدا را یم روی از ساحل استاختیار جادہ ہا از منزل است

بر دل پروانہ داغ از ذوق سوزطوف او گرد چراغ از ذوق سوز

قیس اگر آوارہ در صحراستیمدعایش محمل لیلاستی

تا بود شہر آشنا لیلای مابر نمی خیزد بہ صحرا پای ما

ہمچو جان مقصود پنہان در عملکیف و کم از وی پذیرد ہر عمل

گردش خونی کہ در رگہای ماستتیز از سعی حصول مدعاست

از تف او خویش را سوزد حیاتآتشی چون لالہ اندوزد حیات

مدعا مضراب ساز ہمت استمرکزی کو جاذب ہر قوت است

دست و پای قوم را جنباند اویک نظر صد چشم را گرداند او

شاہد مقصود را دیوانہ شوطائف این شمع چون پروانہ شو

خوش نوائی نغمہ ساز قم زد استزخمۂ معنی بر ابریشم زد است

تا کشد خار از کف پا رہ سپرمی شود پوشیدہ محمل از نظر

گر بقدر یک نفس غافل شدیدور صد فرسنگ از منزل شدی

این کہن پیکر کہ عالم نام اوستز امتزاج امہات اندام اوست

صد نیستان کاشت تا یک نالہ رستصد چمن خون کرد تا یک لالہ رست

نقشہا آورد و افکند و شکستتا بہ لوح زندگی نقش تو بست

نالہ ہا در کشت جان کاریدہ استتا نوای یک اذان بالیدہ است

مدتی پیکار با احرار داشتبا خداوندان باطل کار داشت

تخم ایمان آخر اندر گل نشاندبا زبانت کلمۂ توحید خواند

نقطۂ ادوار عالم لاالہانتھای کار عالم لاالہ

چرخ را از زور او گردندگیمہر را پایندگی رخشندگی

بحر گوھر آفرید از تاب اوموج در دریا تپید از تاب او

خاک از موج نسیمش گل شودمشت پر از سوز او بلبل شود

شعلہ در رگہای تاک از سوز اوخاک مینا تابناک از سوز او

نغمہ ہایش خفتہ در ساز وجودجویدت ای زخمہ ور ساز وجود

صد نوا داری چو خون در تن روانخیز و مضرابی بتار او رسان

زانکہ در تکبیر راز بود تستحفظ و نشر لاالہ مقصود تست

تا نخیزد بانگ حق از عالمیگر مسلمانی نیاسائی دمی

می ندانی آیہ ام الکتابامت عادل ترا آمد خطاب

آب و تاب چہرہ ایام تودر جہان شاہد علی الاقوام تو

نکتہ سنجان را صلای عام دہاز علوم امئی پیغام دہ

امیی پاک از ہوی گفتار اوشرح رمز ماغوی گفتار او

تا بدست آورد نبض کائناتوانمود اسرار تقویم حیات

از قبای لالہ ہای این چمنپاک شست آلودگیہای کہن

در جہان وابستۂ دینش حیاتنیست ممکن جز بہ آئینش حیات

ای کہ میداری کتابش در بغلتیز تر نہ پا بہ میدان عمل

فکر انسان بت پرستی بت گریھر زمان در جستجوی پیکری

باز طرح آزری انداخت استتازہ تر پروردگاری ساخت است

کاید از خون ریختن اندر طربنام او رنگ است و ہم ملک و نسب

آدمیت کشتہ شد چون گوسفندپیش پای این بت ناارجمند

ای کہ خوردستی ز مینای خلیلگرمی خونت ز صہبای خلیل

برسر این باطل حق پیرہنتیغ ’’لا موجود الا ہو‘‘ بزن

جلوہ در تاریکی ایام کنآنچہ بر تو کامل آمدعام کن

لرزم از شرم تو چون روز شمارپرسدت آن آبروی روزگار

حرف حق از حضرت ما بردہ ئیپس چرا با دیگران نسپردہ ئی