منکر نتوان گشت اگر دم زنم از عشقاین نشہ بمن نیست اگر با دگری ہست

ای ترا حق خاتم اقوام کردبر تو ہر آغاز را انجام کرد

ای مثال انبیا پاکان توہمگر دلھا جگر چاکان تو

ای نظر بر حسن ترسازادہ ئیای ز راہ کعبہ دور افتادہ ئی

ای فلک مشت غبار کوی تو’’ای تماشا گاہ عالم روی تو‘‘

ہمچو موج، آتش تہ پا میروی’’تو کجا بہر تماشا میروی‘‘

رمز سوز آموز از پروانہ ئےدر شرر تعمیر کن کاشانہ ئی

طرح عشق انداز اندر جان خویشتازہ کن با مصطفی پیمان خویش

خاطرم از صحبت ترسا گرفتتا نقاب روی تو بالا گرفت

ہم نوا از جلوہ ی اغیار گفتداستان گیسو و رخسار گفت

بر در ساقی جبین فرسود اوقصہ ی مغ زادگان پیمود او

من شہید تیغ ابروے تو امخاکم و آسودہ ے کوی تو ام

از ستایش گستری بالاترمپیش ہر دیوان فرو ناید سرم

از سخن آئینہ سازم کردہ اندوز سکندر بی نیازم کردہ اند

بار احسان بر نتابد گردنمدر گلستان غنچہ گردد دامنم

سخت کوشم مثل خنجر در جہانآب خود می گیرم از سنگ گران

گرچہ بحرم موج من بیتاب نیستبر کف من کاسہ ی گرداب نیست

پردہ ی رنگم شمیمی نیستمصید ھر موج نسیمی نیستم

در شرار آباد ہستی اخگرمخلعتی بخشد مرا خاکسترم

بر درت جانم نیاز آوردہ استہدیہ ی سوز و گداز آوردہ است

ز آسمان آبگون یم می چکدبر دل گرمم دمادم می چکد

من ز جو باریکتر می سازمشتا بہ صحن گلشنت اندازمش

زانکہ تو محبوب یار ماستیہمچو دل اندر کنار ماستی

عشق تا طرح فغان در سینہ ریختآتش او از دلم آئینہ ریخت

مثل گل از ہم شکافم سینہ راپیش تو آویزم این آئینہ را

تا نگاہی افکنی بر روی خویشمی شوی زنجیری گیسوی خویش

باز خوانم قصہ ی پارینہ اتتازہ سازم داغہای سینہ ات

از پی قوم ز خود نامحرمیخواستم از حق حیات محکمی

در سکوت نیم شب نالان بدمعالم اندر خواب و من گریان بدم

جانم از صبر و سکون محروم بودورد من یاحی و یاقیوم بود

آرزوئی داشتم خون کردمشتا ز راہ دیدہ بیرون کردمش

سوختن چون لالہ پیہم تا کجااز سحر دریوز شبنم تا کجا؟

اشک خود بر خویش می ریزم چو شمعبا شب یلدا در آویزم چو شمع

جلوہ را افزودم و خود کاستمدیگران را محفلی آراستم

یک نفس فرصت ز سوز سینہ نیستہفتہ ام شرمندہ ی آدینہ نیست

جانم اندر پیکر فرسودہ ئیجلوہ ی آہی است گرد آلودہ ئی

چون مرا صبح ازل حق آفریدنالہ در ابریشم عودم تپید

نالہ ئی افشا گر اسرار عشقخونبہای حسرت گفتار عشق

فطرت آتش دہد خاشاک راشوخی پروانہ بخشد خاک را

عشق را داغی مثال لالہ بسدر گریبانش گل یک نالہ بس

من ہمین یک گل بدستارت زنممحشری بر خواب سرشارت زنم

تا ز خاکت لالہ زار آید پدیداز دمت باد بھار آید پدید