از چہ رو بر بستہ ربط مردم استرشتہ ی این داستان سر در گم است

در جماعت فرد را بینیم مااز چمن او را چو گل چینیم ما

فطرتش وارفتہ ی یکتائی استحفظ او از انجمن آرائی است

سوزدش در شاہراہ زندگیآتش آوردگاہ زندگی

مردمان خوگر بیکدیگر شوندسفتہ در یک رشتہ چون گوہر شوند

در نبرد زندگی یار ھمندمثل ہمکاران گرفتار ہمند

محفل انجم ز جذب باہم استہستی کوکب ز کوکب محکم است

خیمہ گاہ کاروان کوہ و جبلمرغزار و دامن صحرا و تل

سست و بیجان تار و پود کار اونا گشودہ غنچہ ی پندار او

ساز برق آہنگ او ننواختہنغمہ اش در پردہ نا پرداختہ

گوشمال جستجو نا خوردہ ئیزخمہ ہای آرزو نا خوردہ ئی

نا بسامان محفل نوزادہ اشمی توان با پنبہ چیدن بادہ اش

نو دمیدہ سبزہ ی خاکش ہنوزسرد خون اندر رگ تاکش ہنوز

منزل دیو و پری اندیشہ اشاز گمان خود رمیدن پیشہ اش

تنگ میدان ہستی خامش ہنوزفکر او زیر لب بامش ہنوز

بیم جان سرمایہ ی آب و گلشہم ز باد تند می لرزد دلش

جان او از سخت کوشی رم زندپنچہ در دامان فطرت کم زند

ہر چہ از خود می دمد برداردشہر چہ از بالا فتد برداردش

تا خدا صاحبدلی پیدا کندکو ز حرفی دفتری املا کند

ساز پردازی کہ از آوازہ ئیخاک را بخشد حیات تازہ ئی

ذرہ ی بی مایہ ضو گیرد ازوہر متاعی ارج نو گیرد ازو

زندہ از یک دم دو صد پیکر کندمحفلی رنگین ز یک ساغر کند

دیدہ ی او می کشد لب جان دمدتا دوئی میرد یکی پیدا شود

رشتہ اش کو بر فلک دارد سریپارہای زندگی را ہمگری

تازہ انداز نظر پیدا کندگلستان در دشت و در پیدا کند

از تف او ملتی مثل سپندبر جہد شور افکن و ہنگامہ بند

یک شرر می افکند اندر دلششعلہ ی در گیر می گردد گلش

نقش پایش خاک را بینا کندذرہ را چشمک زن سینا کند

عقل عریان را دہد پیرایہ ئیبخشد این بی مایہ را سرمایہ ئی

دامن خود میزند بر اخگرشہر چہ غش باشد رباید از زرش

بندہا از پا گشاید بندہ رااز خداوندان رباید بندہ را

گویدش تو بندہ ی دیگر نہ ئیزین بتان بی زبان کمتر نہ ئی

تا سوی یک مدعایش می کشدحلقہ ی آئین بپایش می کشد

نکتہ ی توحید باز آموزدشرسم و آئین نیاز آموزدش