ای ظہور تو شباب زندگیجلوہ ات تعبیر خواب زندگی

ای زمین از بارگاہت ارجمندآسمان از بوسۂ بامت بلند

شش جہت روشن ز تاب روی توترک و تاجیک و عرب ہندوی تو

از تو بالا پایۂ این کائناتفقر تو سرمایۂ این کائنات

در جہان شمع حیات افروختیبندگان را خواجگی آموختی

بی تو از نابودمندیہا خجلپیکران این سرای آب و گل

تا دم تو آتشے از گل گشودتودہ ہای خاک را آدم نمود

ذرہ دامن گیر مہر و ماہ شدیعنی از نیروی خویش آگاہ شد

تا مرا افتاد بر رویت نظراز اب و ام گشتۂ ئی محبوب تر

عشق در من آتشی افروخت استفرصتش بادا کہ جانم سوخت است

نالہ ئی مانند نی سامان منآن چراغ خانۂ ویران من

از غم پنہان نگفتن مشکل استبادہ در مینا نہفتن مشکل است

مسلم از سر نبی بیگانہ شدباز این بیت الحرم بتخانہ شد

از منات و لات و عزی و ھبلہر یکی دارد بتی اندر بغل

شیخ ما از برہمن کافر تر استزانکہ او را سومنات اندر سر است

رخت ہستی از عرب برچیدہ ئیدر خمستان عجم خوابیدہ ئی

شل ز برفاب عجم اعضای اوسرد تر از اشک او صہبای او

ہمچو کافر از اجل ترسندہ ئیسینہ اش فارغ ز قلب زندہ ئی

نعشش از پیش طبیبان بردہ امدر حضور مصطفی آوردہ ام

مردہ بود از آب حیوان گفتمشسری از اسرار قرآن گفتمش

داستانی گفتم از یاران نجدنکہتی آوردم از بستان نجد

محفل از شمع نوا افروختمقوم را رمز حیات آموختم

گفت بر ما بندد افسون فرنگہست غوغایش ز قانون فرنگ

ای بصیری را ردا بخشندہ ئیبربط سلما مرا بخشندہ ئی

ذوق حق دہ این خطا اندیش رااینکہ نشناسد متاع خویش را

گر دلم آئینۂ بی جوہر استور بحرفم غیر قرآن مضمر است

ای فروغت صبح اعصار و دہورچشم تو بینندۂ ما فی الصدور

پردۂ ناموس فکرم چاک کناین خیابان را ز خارم پاک کن

تنگ کن رخت حیات اندر برماہل ملت را نگہدار از شرم

سبز کشت نابسامانم مکنبہرہ گیر از ابر نیسانم مکن

خشک گردان بادہ در انگور منزہر ریز اندر مے کافور من

روز محشر خوار و رسوا کن مرابی نصیب از بوسۂ پا کن مرا

گر در اسرار قرآن سفتہ امبا مسلمانان اگر حق گفتہ ام

ایکہ از احسان تو ناکس، کس استیک دعایت مزد گفتارم بس است

عرض کن پیش خدای عزوجلعشق من گردد ھم آغوش عمل

دولت جان حزین بخشیدہ ئیبہرہ ئی از علم دین بخشیدہ ئی

در عمل پایندہ تر گردان مراآب نیسانم گہر گردان مرا

رخت جان تا در جہان آوردہ امآرزوی دیگرے پروردہ ام

ہمچو دل در سینہ ام آسودہ استمحرم از صبح حیاتم بودہ است

از پدر تا نام تو آموختمآتش این آرزو افروختم

تا فلک دیرینہ تر سازد مرادر قمار زندگی بازد مرا

آرزوی من جوان تر می شوداین کہن صہبا گران تر می شود

این تمنا زیر خاکم گوہر استدر شبم تاب ہمین یک اختر است

مدتی با لالہ رویان ساختمعشق با مرغولہ مویان باختم

بادہ ہا با ماہ سیمایان زدمبر چراغ عافیت دامان زدم

برقہا رقصید گرد حاصلمرھزنان بردند کالای دلم

این شراب از شیشۂ جانم نریختاین زر سارا ز دامانم نریخت

عقل آزر پیشہ ام زنار بستنقش او در کشور جانم نشست

سالہا بودم گرفتار شکیاز دماغ خشک من لاینفکی

حرفی از علم الیقین ناخواندہ ئیدر گمان آباد حکمت ماندہ ئی

ظلمتم از تاب حق بیگانہ بودشامم از نور شفق بیگانہ بود

این تمنا در دلم خوابیدہ مانددر صدف مثل گہر پوشیدہ ماند

آخر از پیمانۂ چشمم چکیددر ضمیر من نواہا آفرید

اے ز یاد غیر تو جانم تہیبر لبش آرم اگر فرمان دہی

زندگی را از عمل سامان نبودپس مرا این آرزو شایان نبود

شرم از اظہار او آید مراشفقت تو جرأت افزاید مرا

ہست شأن رحمتت گیتی نوازآرزو دارم کہ میرم در حجاز

مسلمی از ماسوا بیگانہ ئیتا کجا زناری بتخانہ ئی

حیف چون او را سرآید روزگارپیکرش را دیر گیرد در کنار

از درت خیزد اگر اجزای منوای امروزم خوشا فردای من

فرخا شھری کہ تو بودی در آنای خنک خاکی کہ آسودی در آن

’’مسکن یار است و شہر شاہ منپیش عاشق این بود حب الوطن‘‘

کوکبم را دیدۂ بیدار بخشمرقدی در سایۂ دیوار بخش

تا بیاساید دل بی تاب منبستگی پیدا کند سیماب من

با فلک گویم کہ آرامم نگردیدہ ئی آغازم، انجامم نگر