جوہر ما با مقامی بستہ نیستبادہ ی تندش بجامی بستہ نیست

ہندی و چینی سفال جام ماسترومی و شامی گل اندام ماست

قلب ما از ہند و روم و شام نیستمرز و بوم او بجز اسلام نیست

پیش پیغمبر چو کعب پاک زادھدیہ یی آورد از بانت سعاد

در ثنایش گوہر شب تاب سفتسیف مسلول از سیوف الہند گفت

آن مقامش برتر از چرخ بلندنامدش نسبت بہ اقلیمی پسند

گفت سیف من سیوف اللہ گوحق پرستی جز براہ حق مپو

ہمچنان آن رازدان جزو و کلگرد پایش سرمہ ی چشم رسل

گفت با امت ز دنیای شمادوست دارم طاعت و طیب و نسا

گر ترا ذوق معانی رھنماستنکتہ ئی پوشیدہ در حرف ’’شما‘‘ست

یعنی آن شمع شبستان وجودبود در دنیا و از دنیا نبود

جلوہ ی او قدسیان را سینہ سوزبود اندر آب و گل آدم ہنوز

من ندانم مرز و بوم او کجاستاین قدر دانم کہ با ما آشناست

این عناصر را جہان ما شمردخویشتن را میہمان ما شمرد

زانکہ ما از سینہ جان گم کردہ ایمخویش را در خاکدان گم کردہ ایم

مسلم استی دل بہ اقلیمی مبندگم مشو اندر جہان چون و چند

می نگنجد مسلم اندر مرز و بومدر دل او یاوہ گردد شام و روم

دل بدست آور کہ در پہنای دلمی شود گم این سرای آب و گل

عقدہ ی قومیت مسلم گشوداز وطن آقای ما ہجرت نمود

حکمتش یک ملت گیتی نوردبر اساس کلمہ ئی تعمیر کرد

تا ز بخششہای آن سلطان دینمسجد ما شد ھمہ روی زمین

آنکہ در قرآن خدا او را ستودآن کہ حفظ جان او موعود بود

دشمنان بی دست و پا از ہیبتشلرزہ بر تن از شکوہ فطرتش

پس چرا از مسکن آبا گریختتو گمان داری کہ از اعدا گریخت

قصہ گویان حق ز ما پوشیدہ اندمعنی ہجرت غلط فہمیدہ اند

ہجرت آئین حیات مسلم استاین ز اسباب ثبات مسلم است

معنی او از تنک آبی رم استترک شبنم بہر تسخیر یم است

بگذر از گل گلستان مقصود تستاین زیان پیرایہ بند سود تست

مہر را آزادہ رفتن آبروستعرصہ ی آفاق زیر پای اوست

ہمچو جو سرمایہ از باران مخواہبیکران شو در جہان پایان مخواہ

بود بحر تلخ رو یک سادہ دشتساحلی ورزید و از شرم آب گشت

بایدت آہنگ تسخیر ھمہتا تو می باشی فراگیر ھمہ

صورت ماہی بہ بحر آباد شویعنی از قید مقام آزاد شو

ہر کہ از قید جہات آزاد شدچون فلک در شش جہت آباد شد

بوی گل از ترک گل جولانگر استدر فراخای چمن خود گسترست

ای کہ یک جا در چمن انداختیمثل بلبل با گلی در ساختی

چون صبا بار قبول از دوش گیرگلشن اندر حلقہ ی آغوش گیر

از فریب عصر نو ہشیار باشرہ فتد ای رہرو ہشیار باش