ملتی را رفت چون آئین ز دستمثل خاک اجزای او از ہم شکست

ہستی مسلم ز آئین است و بسباطن دین نبی این است و بس

برگ گل شد چون ز آئین بستہ شدگل ز آئین بستہ شد گلدستہ شد

نغمہ از ضبط صدا پیداستیضبط چون رفت از صدا غوغاستی

در گلوی ما نفس موج ہواستچون ہوا پابند نی گردد، نواست

تو ہمی دانی کہ آئین تو چیست؟زیر گردون سر تمکین تو چیست؟

آن کتاب زندہ قرآن حکیمحکمت او لایزال است و قدیم

نسخہ ی اسرار تکوین حیاتبی ثبات از قوتش گیرد ثبات

حرف او را ریب نی تبدیل نیآیہ اش شرمندہ ی تأویل نی

پختہ تر سودای خام از زور اودر فتد با سنگ، جام از زور او

می برد پابند و آزاد آوردصید بندان را بفریاد آورد

نوع انسان را پیام آخرینحامل او رحمة للعالمین

ارج می گیرد ازو ناارجمندبندہ را از سجدہ سازد سر بلند

رہزنان از حفظ او رہبر شدنداز کتابی صاحب دفتر شدند

دشت پیمایان ز تاب یک چراغصد تجلی از علوم اندر دماغ

آنکہ دوش کوہ بارش بر نتافتسطوت او زہرہ ی گردون شکافت

بنگر آن سرمایہ ی آمال ماگنجد اندر سینہ ی اطفال ما

آن جگر تاب بیابان کم آبچشم او احمر ز سوز آفتاب

خوشتر از آہو رم جمازہ اشگرم چون آتش دم جمازہ اش

رخت خواب افکندہ در زیر نخیلصبحدم بیدار از بانگ رحیل

دشت سیر از بام و در ناآشناہرزہ گردد از حضر ناآشنا

تا دلش از گرمی قرآن تپیدموج بیتابش چو گوہر آرمید

خواند ز آیات مبین او سبقبندہ آمد ‘ خواجہ رفت از پیش حق

از جہانبانی نوازد ساز اومسند جم گشت پا انداز او

شہر ہا از گرد پایش ریختندصد چمن از یک گلش انگیختند

ای گرفتار رسوم ایمان توشیوہ ہای کافری زندان تو

قطع کردی امر خود را در زبرجادہ پیمای الی ’’شئی نکر‘‘

گر تو میخواہی مسلمان زیستننیست ممکن جز بقرآن زیستن

صوفی پشمینہ پوش حال مستاز شراب نغمہ ی قوال مست

آتش از شعر عراقی در دلشدر نمی سازد بقرآن محفلش

از کلاہ و بوریا تاج و سریرفقر او از خانقاہان باج گیر

واعظ دستان زن افسانہ بندمعنی او پست و حرف او بلند

از خطیب و دیلمی گفتار اوبا ضعیف و شاذ و مرسل کار او

از تلاوت بر تو حق دارد کتابتو ازو کامی کہ میخواہی بیاب